Weblog

–– maandag, maart 27, 2006 ––

Camera-schilderen

Nu alweer is Barjac een licht okergele herinnering.
De weerschijn van het licht in de 'bise' en de kleur van de stenen huizen en kale platanen...
Ik stap uit een droom!

Het landschap:
Donkerrode waas over fruitbomen.
Diverse stronken in de wijngaarden.
Geknopt, geknoopt, wild of geordend.

Strak gepland berkenbos,
met een onbekende grijs, groen, gelige gloed.
Verwondering.
De lente begint met herfstkleuren!

Vogels hoog in de lucht overstemt door het ruizen
van het water en de felle stormachtige wind,
die de rivier terug doet tegen-stromen.
Bevers kaal gekloven takken, geknakt.

Blauwe bosviooltjes
en een kleine felgele bloem.
Sappig winsor-groen langs de oevers
van de snelstromende rivier.
Mals hapje voor de geurende geiten
met indrukwekkende geweien en hoornen.

Bruine omgeploegde aarde.
Een rijtje groene sla in een beschutte tuin.
De Vijgeboom; naakt, grijs gekromde vingers
strekken hun knoppen in de lucht.

Groene laurierbomen
en de nog zachtgroene mimosa.
Ontdek de eerste bloesem in de kerseboom,
gelijk de schoonheid van een lotusbloem.

De sterke smaak van knoflook
en het diner onmiskenbaar Frans.

Op mijn Amsterdamse deurmat:
Frans etentje aangeboden.
nee dank je
ik droom liever.

Ans Swart, 18 maart 2006



–– woensdag, juli 27, 2005 ––

Amsterdam, 27 juli 2005

Thuiskomen en een filmster

Ik zoek een plaats vlak bij het raam in de vernieuwde stationsrestauratie van het Centraal Station. Even ben ik weer weg van huis, zoals ik dat de afgelopen weken was bij menig kopje koffie. Mijn blik dwaalt keurend door het interieur dat ooit “Eerste Klas” restauratie was, staat dan verrast stil bij de glimlachende ogen van een vrouw, de leeftijd van mijn moeder, die verderop aan een tafeltje alleen zit. Ik zie haar krullend zilvergrijs haar en haar opvallende donkere borstelige wenkbrouwen en lach terug. Als ik weer haar kant op kijk, glimlacht ze nog steeds voor zich heen alsof het haar plezier gedaan heeft. Ik droom een beetje over haar en haar uiterlijk, vraag me af of ze joods is en fantaseer dat Jocelyn er zo uit moet zien als ze oud is.

Ik richt mijn aandacht weer op mijn kopje koffie. Plotseling wordt mijn arm zacht aangeraakt en staat de dame naast mij. Helder kijkt ze me aan en zegt: “we hebben elkaar veel te vertellen, u en ik” en ze gaat verder; “ook al zou het maar bij dit ene moment blijven dat we elkaar zien. Weet u ik ben hier voor casting. De NCRV doet de casting. Zo kun je nog wat doen als oudere. Meestal lig ik in bed, soms zit ik in een rolstoel. Zo verdien ik nog een centje bij! Ik kom uit Rotterdam. Een vriendin is wat lekkers aan het halen. Nog een prettige dag!” Zo neemt ze weer plaats op haar stoel verderop.

Ik verlaat ongezien het lokaal, deze geheimzinnige ontmoeting met me meedragend. Op het perron voel ik voor het eerst de weemoed van een afscheid na vier weken kameraadschap in de wereld buiten Amsterdam.



–– maandag, maart 21, 2005 ––

Zonlicht

In een Frans Alpenlandschap
De zon speelt kiekeboe
En danst contactimprovisatie
Toef, toef, met de witte duinen
Die dan nog sterker afsteken
tegen de bijna zwarte lucht erboven

Onbetreden slagroomvalleien
Halmsprieten als voelhoorns
Achter mij het warmgrijs en oker
Van februari in een maart-maand

Ik volg stap- en langlaufsporen
En zie skieërs het strand op dalen.

Ans Swart
3 maart 2005



–– woensdag, maart 02, 2005 ––

Ans Swart, beeldend kunstenaar

Ruimte en licht brengt mensen in beweging. De schilderijen van Ans Swart maken deze bewegingen, in verf. Ze vangen de dynamiek van het licht, de ruimte om de vaas, de tint van de weersomslag, de oneindigheid van een mantra, de dans van de verf en de concentratie van de kunstenaar.



–– zaterdag, oktober 18, 2003 ––







Vondelpark:

De kleur van oker
verschijnt in bomen
die elkaar aansteken.

Zwarte stram gebogen takken
wijzen als kandelaars
met een floers van zacht oranje...

Bomen als boeketten in Napels geel
of lichtverschoten groen,
alsof het lente wordt
komt gauw de storm.



–– donderdag, september 18, 2003 ––

Ga je mee naar zee?

Laat je meenemen op het pad dat ik zelf gelopen heb.
Het liefst op een maandag, wanneer je alleen een enkele hardloper tegnkomt en een paar wandelaars in de buurt van Parnasia.
Geniet van de stilte langs het WED. Waar je de weg behoorlijk kunt afsnijden dank zij een zonnige zomer. Loop je op een stuk strand dat anders altijd onder water was. In de meest groene duinen zijn bomen en struiken fors gegroeid. Meest opvallend zijn de rijkelijk aanwezige geel-oranje brem. Er zijn nog bramen op deze middenseptemberdag. Ze hebben een verleidelijke blauw bedauwde glans. De dikke sappigge vruchten vullen makkelijk je hand en laten zich de zoete smaak in een hap welgevallen. Je vingers kleuren paars en je dorst wordt gelest.
De temperatuur is rond de 21 graden, behagelijk zacht. Dreigende grijze wolken laten het verwachte water niet vallen, maar maken zoetjes aan meer plaats voor blauw. Als je aan de kust bent gearriveerd en je neerstrijkt op het uiterste randje van het Parnassiaterras, geniet je van de wijdsheid van deze blik. Het lijnenspel van slierten wolken. De zee die zich verenigd of juist scheid van de lucht in een gemarkeerde of difuse horizon.

De zachte kleuren van de lichte wolken wirwar komen in bogen in je schetsboek. De nieuwsgierige mussen op het hek teken je voor Madelene, of voor iemand die je kent. De lager komende zon soest je in slaap. Als je verkwikt wakker wordt, zijn een echtpaar met twee kinderen neergestreken. De moeder noemt ze Zilver en Sterre. Zilver kijkt naar de wolkenlucht en roept uit -Oh oranje!- De kleur waar jezelf ook gek op was als kind.

Als je besluit naar de zee te gaan om langs de vleodlijn te lopen, ontmoet je een wat oudere vrouw die je dwingend vraagt of er boze mannen rondlopen op het strand. Verwonderd geef je haar het verlossende woord, -nooit het geval geweest en ik hoop het ook niet voor u!- - is lief van U-, geeft ze terug.

Je neemt zee en lucht met volle teugen in je op. Tussen de wolken, een stukje van de zon is een lichte plek, waarin helder een regenboog is te zien. Die met wisselende intensiteit vertikaal op een plek tussen de wolken blijft staan; de lengte van je wandeling. De ene keer links van de zon zichtbaar, dan weer rechts. Als je de richting van de regenboog zou volgen dan vormt deze een cirkel rond de zon. Een blij makend licht, als een kadootje.

De zee is heel kalm. Het strand bijna verlaten. Het ritmisch geruis van de golven klinkt als die van de middellandse zee. Er is nauwelijks branding. De warmte van de zon en het gladde water nodigen je uit er in te gaan. Voorzichtig laat je het frisse water op je inwerken. Als je gewend bent geniet je van de rimpelingen die je slagen maken. Je proeft het zoute water aan je lippen en het water kietelt in je nek. Als je weer warm en wel aan de vloedlijn zit om een boterham te eten, zie je in de verte dat anderen je voorbeeld volgen. Het strand straalt een ongekende rust uit, ongewoon voor zo’n mooie avond. Dat beaamt de buschauffeur die je van Bloemendaal naar Zandvoort brengt op het moment dat nog net even de zon feloranje tussen de wolken kleurt.

Ans Swart 15 september 2003
.






–– vrijdag, juli 25, 2003 ––

For my friends in the world who miss the Netherlands language to understand the texts: -Wijsheid- (Wisdom) and -Weer is mijn moeder- (wether is my mother)

(Voor mijn vrienden in de wereld die het Nederlands missen; een vertaling in het engels, tijdelijk in de WEBLOG opgenomen)

T R A N S F O R M A T I O N

At the opening of Ans Swart’s exhibition in the Waag in Haarlem, North Holland, 8 October 2000, the following text was spoken by Dr. Doro Franck, cultural-literary scientist.

-I want to say a few words to accompany this exhibition, in particular about the symbolic meaning and background to this impressive six-panelled work.
Normally it is a tricky situation to clarify works of art with concepts; a pictural work cannot in the end be replaced by words. Yes, words, which can soon lead to concepts, can become an obstacle between a work of art and a spectator. Art should not rely on concepts but on understanding.
Look with an unprejudiced eye despite all I tell you. The power of this colour-magic does not depend on an explanation.

In this case the paintings have to do with a certain symbolic meaning and I will add just a few notes which hopefully will not fade the view but increase the understanding.

At first people who know the earlier works of Ans Swart will be suprised. After her wildly moving and spontaneous paintings of an earlier period, which originated partly out of her expressive performances, the tranquillity of these paintings is suprising. This process was already taking place in her series of vases. But here not only does the movement fade away but also the last remnant of narrative figuration disappears. Though I would hesitate to call these paintings abstract and, as I will make clear, there is still movement, it is of a different character than before.

The inspiration for this study of colours - it can also be said - comes from a Tibetan purification ritual. A few years ago Ans Swart went on an adventurous trip through Tibet and since then she has studied a particular tradition of Tibetan Buddhism. But this particular ritual is only the start, a place of departure. By the way, I don't want to go into details of the symbolic meaning, that would be misleading and taking attention away from the work of art itself. In any case Ans Swart has added her own vision and interpretation.

The starting point of this ritual is visualisation. Six disturbing passions or emotions - and the matching worlds (lokas) - are symbolised through particular colours situated in the different chakras. The ritual purifies each colour in turn. Instead of being eliminated the negative emotion (like pride, jealousy, anger or attachment) is transformed into related wisdom. As a painter Ans saw a challenge. She searched for a way to make this inner transformation-process visible. She combined the given colours with their complementary colour. (You know for every colour there is an exact opposite or complementary colour; you can observe it in the after-image on your retina.) She let the two opposites blend into each other, from the top down. This brought, so to speak, a fight of antithesis at the point where the contrasting colours met. This is exactly the most interesting, because there where the battle should be the most vehement, there appears the most quiet zone of grey. In a negative sense grey could be seen as indifferent or doubting, but in this case it is more readily (it lays for the hand, a dutch way of saying, that it flys out of the before) seen as a form of calm and wisdom, of equanimity, balance and reconciliation.
Every passion must, to become purified, go through this grey zone. So there is really a movement of meaning in the process of transformation. There is a vertical line from top to bottom (or the other way around) and a horizontal from passion to passion: there is always another nuance of equilibrium which is arising. But there is still a third line, a third movement, the one of depth, the line to the spectator. Here the point is not only the grey or the purified colour which results. Here what matters is the total: all colours complete each other, having the same worth. There is no judgement here about good or bad colours c.q. emotions, what is relevant here is the total view, the process of integration. This integration succeeds only when the viewer takes the right distance. Intended or not intended this is psychologically symbolic. We only get self-knowledge through necessary distance, when we are able to look at ourselves sensibly and without judgement, yet with great precision and patience.

In this same Tibetan tradition it is said that, depending on circumstance and capacity, there are three ways to deal with passions and disturbing emotions etc.
1. one can avoid or neglect the passion.
2. one can transform it into its opposite, like hatred into love.
3. But one can also apply no judgement at all: integrating instead of eliminating or transforming. That means one is so relaxed and balanced that one can also give negative emotions a place. One experiences the energy of the emotions without allowing them to take over and determine our actions.
In these paintings the second as well the third process is present, depending on what the spectator wants to see.

In the final analysis it is the process, which means the path, which is of most importance, not the goal. Even though the scene for this integrated experience, -a way of looking which connects and balances all elements – has been set by this work of art, in the end it is the creation of the spectator. Please grant this process the necessary time to unfold.


The adventure of the complementary colours is also applied in the other works seen here. Sometimes in a very subtle way, as when one sees only the grey on the frontside, the colours which, when mixed, result in this specific grey appear only around the frame. It is only when the colours are really their exact complementary that one reaches an balanced grey and, for instance, not a brown or purple or other mixture.-

I wish you a lot of joy-in-looking.

Dr. Dorothea Franck
______________________________________________________________


“WETHER IS MY MOTHER” (‘WEER IS MIJN MOEDER”)
By Ans Swart

My mother, born on a farm, knew a lot to tell about the wether. She was a walking forcast of the wether. In her last 5 life-years she wrote strictly every day. Nearly every day something about the wether. This became my inspiration to remenber her.

Every painting is like a month of the year, 12 in total. Every month has its basic colour, wherin the days are filled in with the type of wether she wrote. Is the brush horizontal it means the wether was dry. Is the brush Vertical it means their was precipitation (rain or snowfall). A diagonal brush means storm or strong wind. The temperature, as far she mentioned is given in red frames and when it was colder in more wite and blue tones.

All her other notitions are incorperated/used in horizontal lines, which cross the days. The diferent collours means her visits or being visited, by or to her own family (dark-red), children (red), grandchildren (orange) and great-grandchildren (yellow), friends (purple), neigbours (brown), church (ocre), shopping (english red), houswork and so on. The place where the line is put in the day means if it was a thought, a call or fisical contact. See a selection out of her diary.



* Saturday, 3th Februar. Kees and Yori came to visit. There was snow. It stayed, so that ment: “home” and I rested. In time to bed. Later very slippery.


* Wednesday, 21st Februar. Going slowly; embroidered and red.(I have red)


* Thursday 15th March. In the morning Rob came on his bicycle; made my front and back-garden in pritty order. Put violets in it. Beautiful wether, nice!


* Wednesday, 21st March. Cold wether. Claired away at home. Everything must away! Snow in the afternoon and it was beautiful; my fir-tree a christmastree with dots/amounts of snow! There was fallen 5 to 5 cm here and in the evening it already went, but Thursday 22nd March, the snow was still there! Mercury is going 4 to 6 grades. “It is spring!” they say. Thus awaiting. Also I picked up milk. Visitors are coming. It’s now about 2 o’clock. Dieny and Alie Prins. Cosy talking. At 5 o’clock, with bus 11, they went home again.


* Fryday 23th March. Nearly the hole day rain. The mouth and foot disease now is also in the Netherlands. At 4 farmers in the east of the country, all the cattle is finishing off, is going to the distruction-factory and get burned.Hopeless!


* Fryday 6th April. The pillow of Corrie is finished and the socks of Mark and Mees also. Ton came to visit at 2 o’clock. Now still wrapping and bringing it.



* Wednesday, 11th April. Birthday of Edwin. Ria came to drink coffee, after that she went to Annelys in Amsterdam. She brought selfmade coockies. Nice! In the afternoon I repaired Neighbours Jacket. I was not finished quickly, it took 4 hours. Totaly clear wether, later well fresh wind.


* Sunday 29th April. Gone to church with Jan Buren. In the Afternoon with a taxi to Wim and Elly. After that to Bernard and Annemiek. Seen( newborn) Jasper, a beautiful child! Gueat at Elly’s. Home again at about haf past ten.


* Sunday 20th mai. Gone to church with Buren at 10.30. The hole day sun, but a fresh wind, 15 º. It is totaly silent, no telephone or somebody came. Yesterday just called Jos, he was on a motorcycle, went out for a few days with others.


*Saturday 26th mai. Sister Guurtjes’ birthday in the Wijde Wormer. With Public Transport taxi at 9.15.Was there at 10.15 hour. Only two brothers; Jacob and Nico with there wives and a few children and grandchildren. Cosy!


* Easter, 3th june. Sunday. To church at half past ten with Buren. A church full of people. Wind and now and than rain. In the afternoon with public transport taxi to Uithoorn. At half past four I was in the Thamerchurch at the Amstel. Had a nice day and back home again with the taxi. It took 84 guilders and the tip...


* Thursday 21st june. Bet let I have my birthday! To Haarlem for for healthcontrole. Half past nine Corrie came to pick me up. Nice wether. At eleven we came at doctor Bernik. This is the case; I don’t get rid of the walking stick. What I have, I will kept! A pitty, but truth. Its being the muscles who makes the pain in my back. In about 4 years I may come back But I said today 84, thus than 88! Immediately he shook my hands and congratulated me. How nice. At half past twelve, we went again out of the hospital. In the centre, Schalkwijk, we enjoyed coffe with fruitcake. Corrie looked at everything.After that we went to Siem in Wormerveer. He is already 89 years old! Cosy with the three of us.








–– donderdag, juli 17, 2003 ––

Welkom in mijn weblog.
Af en toe wil ik hierin iets schrijven.
Zomaar wat ik kwijt wil.
Iets wat er toe doet
Iets wat er niet toe doet.

Volg mijn gang in het onbekende!



Archief:



This weblog is powered by Blogger